Η ανάγκη να δημιουργηθεί το διαδικτυακό Μουσείο, είναι οι δραματικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην κουλτούρα αυτού του τόπου. Οι αλλαγές αυτές δεν οφείλονται μόνο στην φυσιολογική εξέλιξη μιας κοινωνίας. Το Λαογραφικό Μουσείο Ρηχιάς έχει συγκεντρώσει πλούσιο υλικό και δίνει μια καλή εικόνα για το πως ζούσαν οι άνθρωποι τότε στα σπίτια τους. Εδώ θα προσπαθήσουμε να πάμε έξω από το σπίτι. Θα επικεντρωθούμε κυρίως στην κουλτούρα και πως αυτή αλλάζει. Στα πλάνα βρίσκεται και η δημιουργία ενός Κεφαλαίου που θα είναι αφιερωμένο στο Μουσείο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το δεύτερο ήμισυ του περασμένου αιώνα, η Ελληνική ύπαιθρος υπέστη δραστικές μεταβολές σαν επακόλουθο του Παγκοσμίου και του Εμφυλίου Πολέμου. Η μετανάστευση, στο Εξωτερικό και το Εσωτερικό άλλαξε ουσιαστικά τον παραγωγικό ιστό της υπαίθρου. Επίσης, η κατασκευή δρόμων ενίσχυσε τις αλλαγές αυτές. Είναι γνωστό ότι αλλαγές στον παραγωγικό ιστό επιφέρουν αλλαγές και σε άλλες μορφές της κοινωνίας. Και συνεπώς της κουλτούρας. Και τελικά ήλθε και η τηλεόραση. Να πούμε περισσότερα; Ένας άλλος παράγων των αλλαγών ήταν και οι μετανάστες οι οποίοι με την επιστροφή τους έφεραν και τις αποκτηθείσες συνήθειες της ξενιτιάς. Κυρίως τις ανέσεις που δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν με τις υπάρχουσες οικιακές εγκαταστάσεις και απαιτούσαν προσθήκες σε παλαιά σπίτια, με αποτέλεσμα την καταστροφή της τοπικής Αρχιτεκτονικής

Η Ρηχιά βρίσκεται στο νοτιότατο άκρο του Πάρνωνα. Και ανήκει γεωγραφικώς στην περιοχη του Ζάρακος και διοικητικώς στον Καλλικρατειο Δήμο Μονεμβασίας. Είναι χτισμένη σε ένα μικρό οροπέδιο, στις ανατολικές παρυφές της Κουλοχέρας που είναι η νοτιότατη Κορυφή του Πάρνωνα.

Ο σημερινός πληθυσμός του χωριού είναι 541 κάτοικοι, ενώ στο παρελθόν είχε φθάσει τους 1332 κατοίκους.

Το όνομα Ρηχέα ή Ρηχιά προέρχεται από την μορφολογία του εδάφους. Όπως έχει ήδη αναφερθεί το χωριό περιβάλεται από βουνοκορφές Κουλοχέρα ύψους 1150 μέτρα, την Κορακιά ύψους 890 και την Ράχη του Μίνη ύψους 700 σε ένα μικρό οροπέδιο. Οι περιοχές έπαιρναν το όνομα τους από τα χαρακτηριστικά που τις διέκριναν. Μέχρι την δεκαετία του 60 το χωριό ονομαζόταν Ρηχέα ή Ρηχια. Το οποίον προέρχεται από Ραχέα. Το άλφα είναι φυσικά φωνήεν δίχρονο. Στην προκειμένη περίπτωση πήρε την μακρά του μορφή «ηη»

Την δεκαετία του 60, οι κοινοτικοί άρχοντες αποφάσισαν ότι το Ρηχέα δεν το σωστό ή το κατάλληλο όνομα, και το άλλαξαν σε Ρειχέα. Για τα πολλά δήθεν ρείκια που υπάρχουν στην περιοχή. Το αστείο είναι ότι τα ρείκια της περιοχής είναι ελάχιστα και κάθε άλλο παρά αντιπροσωπευτικά της χλωρίδας του τόπου. Εάν ήθελαν να ονομάσουν το χωριό από την χλωρίδα του θα μπορούσαν να το ονομάσουν Βελανιδιά, Πουρναριά , από τα πολλά μεγάλα υπεραιωνόβια και πράγματι εντυπωσιακά αυτά δένδρα. Εάν προτιμούσαν πολύχρωμους θάμνους, γιατί δεν επέλεξαν το θυμάρι που είναι ο κατ εξοχήν θάμνος και ο οποίος κάνει την Ρηχιά γνωστή για το μέλι της, ή γιατί όχι τα γαϊδουράγκαθα που είναι πολύ περισσότερα και πολύ πιο εντυπωσιακά από τα ρείκια. Θα μπορούσαν δηλαδή να είχαν ονομάσει το χωριό Γαϊδουραγκαθιά ή απλώς, σε συντομογραφία, Γαϊδουριά. Δεν το έκαναν όμως. Πάλι καλά. Προτίμησαν το Ρεικιά. Όπως έχει πει και ο Καζαντζάκης «Άβυσσος η Ψυχή του ανθρώπου». Άβυσσος πράγματι. Ας σταθούμε λοιπόν στη ρήση αυτή του Καζαντζάκη και ας μην χαρακτηρίσουμε αλλιώς αυτούς τους τοπικούς Άρχοντες.

Στην περιοχή και συγκεκριμένα στο Λιμάνι του Γέρακα, υπάρχουν τα ερείπια του Αρχαίου Ζάρακος, ο οποίος Ζάραξ έδωσε το όνομα του στην ευρύτερη περιοχή. Και εδώ υπάρχουν διάφορες απόψεις για την ονομασία του Αρχαίου Ζάρακος. Μία εκδοχή είναι το όνομα προέρχεται από κάποιον βασιλόπαιδα γιο του Βασιλέως της Ευβοίας, ονόματι Ζάραξ. Το πρόβλημα με αυτήν την εκδοχή είναι ότι δεν υπάρχει στην Ελληνική ιστορία ή μυθολογία τέτοιο όνομα. Υπάρχει το όνομα Ζάρεξ, που δεν έχει καμιά σχέση με την περιοχή. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή το όνομα οφείλεται στην μορφολογία του εδάφους. Βλέποντας την περιοχή από τις βουνοκορφές με τις ράχες, τις ρεματιές και τα φαράγγια, φαίνεται ότι ο τόπος είναι τσακισμένος, τσαλακωμένος, ζαρωμένος. Σύμφωνα λοιπόν με την εκδοχή αυτή, το όνομα προέρχεται από πλεονασματικό πρόθεμα «Ζα» και το «ραξ» που προέρχεται από το ρήμα ρηγνυμι, που σημαίνει ραγίζω, σπάω, τσαλακώνω. Το πρόβλημα με αυτή την εκδοχή είναι ότι η λέξη ραξ δεν υπάρχει σε καμία μορφή του ρήματος. Η Τρίτη εκδοχή είναι το Ζάραξ προέρχεται από το πλεονασματικό «Ζα» και το «Ραξ , Ραγός». Την ρώγα σταφυλιών. Εν ολίγης Ζάραξ σημαίνει αμπελώνας. Η εκδοχή αυτή μας βρίσκει σύμφωνους. Πρώτον διότι είναι η πιο λογική και δεύτερον και σπουδαιότερο είναι ότι τα τελευταία ευρήματα, τόσο στον αρχαίο Ζάρακα όσο και στη Ρηχιά, που δείχνουν την ύπαρξη αμπελώνων από τους αρχαιότατους χρόνους μέχρι σήμερα.