Βασικός κανόνας είναι να μην ασχοληθούμε καθόλου με πολιτικά. Η ιστορία που θα πούμε παρουσιάζει τον τρόπο ασκήσεως της πολιτικής στις αρχές της δεκαετίας του πενήντα. Η ιστορία είναι αληθινή και τα πρόσωπα πραγματικά, τα οποία όμως μας έχουν εγκαταλείψει. Στις αρχές λοιπόν της δεκαετίας του πενήντα, στον Ελλαδικό χώρο κυριαρχούσαν δύο κόμματα. Η ΕΡΕ και οι Φιλελεύθεροι. Κομματάρχης της ΕΡΕ ήταν ο μπάρμπα Λευτέρης ο Λαζαράκης.   Κομματάρχης των Φιλελευθέρων ήταν ο μπαρμπα Γιάννης ο Αλεξάκης με υποκομματάρχη τον Μακρύγιαννη. Να σημειωθεί ότι τοτε δεν υπήρχαν άκυρα ψηφοδέλτια και τα ψηφοδέλτια που έδιναν οι κομματάρχες στους πελάτες τους ήταν σημαδεμένα. Με αυτόν τον τρόπο ήταν δυνατό να παρακολουθούν κατά πόσο οι πελάτες τους εκτέλεσαν τα συμφωνηθέντα. Στις εκλογές εκείνες υποψήφιος του κόμματος των Φιλελευθέρων ήταν ο Δ. Παπαμιχαλόπουλος, γόνος του παλιού πολιτικού τζακιού από την Κρεμαστή, και φίλος του μπάρμπα Γιάννη του Αλεξάκη. Το δίδυμο λοιπόν Αλεξάκης-Μακρύγιαννης είχαν υπολογίσει και υποσχεθεί 115 ψήφους. Μετά το μέτρημα ο Παπαμιχαλόπουλος βρέθηκε με 114. Άρχισαν λοιπόν έρευνες να βρουν τον αποστάτη. Και τον βρήκαν. Το ψηφοδέλτιο που χάθηκε ήταν ένα από τα δύο που είχαν δοθεί στον μπάρμπα Τάση τον Καλύβα. Ο μπάρμπα Τάσης το παραδέχτηκε αλά είχε και μια καλή δικαιολογία. «Δεν Φταίω εγώ. Ο Μακρύγιαννης φταίει που είχε το μαγαζί του ανοιχτό και πούλαγε και κρασί που απαγορεύεται. Ήπιαμε ένα κατοσταράκι ήπιαμε και άλλο ένα και άργησα να πάω στα γίδια στα Καρύκια για ναρθεί και ο Θοδωρής να ψηφίσει.» Τον ακριβή διάλογο και τα κοσμητικά επίθετα που χρησιμοποιούσαν μεταξύ τους ο Καλύβας με τον Μακρύγιαννη, ήταν φίλοι, καλύτερα να μην τα αναφέρουμε.

 Έτσι εξασκείτο η πολιτική και η Δημοκρατία τότε. Πελατειακό κράτος;