Παραδοσιακή Ρηχιώτικη Κουζίνα

Της Ειρήνης Σακκή

Σημαντικό στοιχείο της ζωής του χωριού μας, υπήρξε η λιτότητα. Αυτή λοιπόν η λιτή ζωή σφυρηλάτησε το χαρακτήρα αλλά και το σθένος των Ρειχιωτών.

Θέλοντας λοιπόν να ρίξουμε φως σε ορισμένες πτυχές των παραδόσεων παραθέτουμε διάφορες συνταγές μαγειρικής. Συνταγές με ελάχιστα επεξεργασμένα προϊόντα. Τα γευστικά τους κριτήρια είναι εμπνευσμένα από τα υπάρχοντα της φύσης και του τόπου. Χρησιμοποιούν υλικά κυρίως οικιακού επιπέδου. Η διορατικότητα στα γεύματα είναι στοιχείο σύμφυτο με τη ρειχιώτικη κοινωνία .Έτσι λοιπόν βρίσκουν λύσεις στα προβλήματα της επιβίωσης τους και προσαρμόζονται στο συγκεκριμένο περιβάλλον.

Η λιτή αυτή διατροφή φέρνει τους Ρειχιώτες γύρω από το τραπέζι και βρίσκεται στο κέντρο σημαντικών κοινωνικών εκδηλώσεων.

Σύμφωνα με την UNESCO οι διατροφικές συνήθειες της Ελλάδας έχουν χαρακτηριστεί ως «άυλη πολιτιστική κληρονομιά», γιατί μέσα από τη διατροφή έρχονται στην επιφάνεια οι παραδόσεις, οι τελετουργίες, οι γιορτές, οι χοροί. Αν λοιπόν θέλεις να γυρίσεις πίσω στο χρόνο, δεν έχεις παρά να αναζητήσεις το πολιτιστικό φορτίο που κουβαλάμε, δηλαδή τις ρίζες μας.

Από αφηγήσεις του πατέρα μου αλλά και της γιαγιάς μου Βασιλικής Σακκή έχω συγκρατήσει στο μυαλό μου διάφορα φαγητά όπως: βραστά κορφάδια αμπελιού με σκορδαλιά , κουκούλα ψητή στη χόβολη ( λεπτό ζυμάρι χωρίς μαγιά με μορφή όπως ένα βαθύ πιάτο) την οποία τους έφτιαχνε η γιαγιά τους η Κατερίνα-Κουτσουμπίτσα με περισσή τέχνη, μπλέζες γιαχνί (κουκιά), σαλιγκάρια γιαχνί, τηγανιτές αγκινάρες με σκορδαλιά, ελιές από το ασκί τηγανιτές με κρεμμύδι ή αλλιώς παντρεμένες ελιές εμπλουτισμένες πολλές φορές με τηγανιτά σύκα, ρύζι με πατάτες, πέρδικες πιασμένες με ρομποκλίδια (ενέδρα με κλαριά και στάχυα) στην Πύλα μαγειρεμένες με χειροποίητες χυλοπίτες. Όσο για επιδόρπιο ξερή μουσταλευριά που ήταν περασμένη σε κλωστή σαν μια αρμαθιά, χοντρά χαρούπια ή αλλιώς κυπραίικα χαρούπια, λίντρες ψητές στη χόβολη (το πάνω μέρος του καρπού της βελανιδιάς που γευστικά πλησίαζε λίγο το κάστανο). Σημειώστε πως η αδερφή του πατέρα μου Κατερίνα σε ηλικία πολλή μικρή για πρώτη φορά είχε δει αποξηραμένες μελιτζάνες στο σπίτι της Κωτσιλυγέραινας και της Θεια Φάνης της Λαζαράκαινας. Επίσης χρησιμοποιούσαν και αποξηραμένα αμπελόφυλλα για τα χειμωνιάτικα ντολμαδάκια. Όσο για λεμόνι , επειδή δεν ευδοκιμούσαν στην Ρειχιά οι λεμονιές, πολλές φορές έστυβαν αγουρίδες σταφύλια, ώστε να το αντικαταστήσουν.

Ακολουθούν σύνδεσμοι για δύο παραδοσιακές συνταγές για γλυκά από την Ειρήνη Σακκή.