Η Ρηχιά είναι ένα ορεινό και μέχρι πρότινος γεωγραφικά απομονωμένο χωριό. Είναι άνυδρο, πετρώδες και συνεπώς άγονο. Για αυτό έπρεπε να είναι, και ήταν, αυτάρκες. Οι κάτοικοι  έπρεπε να ζήσουν με αυτά που παρήγαγαν. Δεν γίνονταν εξαγωγές γιατί δεν υπήρχαν πολλά να εξάγουν και δεν γίνονταν εισαγωγές γιατί δεν υπήρχαν δυνατότητες να πληρωθούν. Παρήγαγαν δηλαδή τα απολύτως αναγκαία. Το λάδι, το τυρί, το κρασί, το μέλι και φυσικά το ψωμί.

Η καλλιεργήσιμη γη ήταν ελάχιστη και εδαφικά κατακερματισμένη. Υπήρχαν οι πεζούλες στα επίπεδα τμήματα τα πεζούλια στα αμφιθεατρικά τμήματα και οι γράβες εκεί που τελείωναν τα πεζούλια.  Τα καλλιεργούμενα προϊόντα ήταν το κριθάρι,  η φακή, τα λαθούρια ο βίκος και φυσικά το στάρι. Το στάρι που καλλιεργείτο ήταν το σκληρό μαυραγάνι και το μαλακό ζουλίτσα.

Δεν θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε την μορφολογία του εδάφους. Θα παρουσιάσομε όμως φωτογραφίες που ελήφθησαν το 1964 και 1968, από τις γύρω βουνοκορφές και οι οποίες πιστεύομε ότι είναι παραστατικότατες