Η Ρηχιά είναι ένα ορεινό και μέχρι πρότινος γεωγραφικά απομονωμένο χωριό. Είναι άνυδρο, πετρώδες και συνεπώς άγονο. Για αυτό έπρεπε να είναι, και ήταν, αυτάρκες. Οι κάτοικοι  έπρεπε να ζήσουν με αυτά που παρήγαγαν. Δεν γίνονταν εξαγωγές γιατί δεν υπήρχαν πολλά να εξάγουν και δεν γίνονταν εισαγωγές γιατί δεν υπήρχαν δυνατότητες να πληρωθούν. Παρήγαγαν δηλαδή τα απολύτως αναγκαία. Το λάδι, το τυρί, το κρασί, το μέλι και φυσικά το ψωμί.

Η καλλιεργήσιμη γη ήταν ελάχιστη και εδαφικά κατακερματισμένη. Υπήρχαν οι πεζούλες στα επίπεδα τμήματα τα πεζούλια στα αμφιθεατρικά τμήματα και οι γράβες εκεί που τελείωναν τα πεζούλια. Τα καλλιεργούμενα προϊόντα ήταν το κριθάρι, η φακή, τα λαθούρια ο βίκος και φυσικά το στάρι. Το στάρι που καλλιεργείτο ήταν το σκληρό μαυραγάνι και το μαλακό ζουλίτσα.

Δεν θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε την μορφολογία του εδάφους. Θα παρουσιάσομε όμως φωτογραφίες που ελήφθησαν το 1964 και 1968, από τις γύρω βουνοκορφές και οι οποίες πιστεύομε ότι είναι παραστατικότατες. 

Οι εργασίες για παραγωγή των γεωργικών προϊόντων ξεκινούσαν τον Αύγουστο με το Λάζεμα. Με εργαλείο το ξινάρι, καθάριζαν τα χωράφια από την ανεπιθύμητη βλάστηση. Τα συγκέντρωναν σε σωρούς, τις καπίτσες, και τις έκαιγαν λίγο αργότερα. Η επόμενη εργασία ήταν η σπορά και το όργωμα. Το όργωμα γινόταν κυρίως με δύο ζώα ζεμένα στο αλέτρι. Υπήρχαν και αλέτρια για ένα ζώο αλά δεν ήταν συνηθισμένα. Με το αλέτρι έσκαβαν τις πεζούλες και το κέντρο των πεζουλιών. Τις γωνίες και τις άκρες, όπως και τις γράβες τις έσκαβαν με τα χέρια χρησιμοποιώντας το ξινάρι. Ακολουθούσε ο Βότανος, που ήταν η αφαίρεση των αγριοβοτάνων. Για την εργασία αυτή χρησιμοποιείτο το σκαλιστήρι.

Οι Φωτογραφίες του οργώματος έχουν ληφθεί στην παραπάνω περιοχή Νίκος στο πίσω μέρος που αρχίζει η πλαγιά. Είναι προφανές ότι υπάρχουν πάρα πολλές πέτρες και πάρα πολύ λίγο χώμα. Για την συγκράτηση του χώματος στις πλαγιές των λόφων χρησιμοποιούταν ξερολιθιές, τα δαμάκια.

Κατά την περίοδο του Εμφυλίου άρχισε η μετανάστευση. Πρώτα έφυγαν οι άνθρωποι. Σιγά σιγά άρχισαν να εξαφανίζονται τα μουλάρια τα γαϊδούρια, τα αλέτρια, τα ξινάρια, τα σκαλιστήρια, και ακολούθησαν οι γράβες, τα πεζούλια και οι πεζούλες. Έφυγαν. Τα σάρωσε ο άνεμος. Εδώ ταιριάζει ο τίτλος του γνωστού μυθιστορήματος της Margaret MitchelGone with wind”, προσαρμοσμένος στην Ρηχιώτικη πραγματικότητα. “ GonewiththeKaragiallis

Πριν συντελεστούν όλα αυτά είχε κατασκευαστεί και ο Δρόμος.  Με τον δρόμο άρχισε και η επίθεση κατά της τοπικής κουλτούρας. Το πρώτο πλήγμα το έφερε ο ερχομός της αλωνιστικής μηχανής. Τα πρώτα θύματα υπήρξαν τα άλογα, οι βαλμάδες, και τα αλώνια. Σήμερα στη Ρηχιά δεν χρειάζεται περισσότερο από ένα χέρι να μετρήσεις τα άλογα (τέσσερα είναι) και υπάρχει  ένα  μισοκατεστραμένο αλώνι.

Μετά το βότανο ερχόταν το θέρος. 

 

 

 

Άρωση