Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως η παραγωγή σιτηρών είναι ουσιαστικώς ανύπαρκτη τα τελευταία χρόνια. Εάν δεν κάνω λάθος στη Ρηχιά υπήρξαν εφέτος δύο παραγωγοί σιταριού, που καλλιέργησαν μικρές ποσότητες για την οικογένεια  τους αποκλειστικά. Να τους πούμε Ρομαντικούς; Οικολόγους; Παραδοσιακούς; Πολέμιους της μετάλλαξης; Κάτι άλλο;

Πάντως βρέθηκε μια μικρή γωνιά απάγκιο στον Καράγιαλλη, στην οποία ο Παναγιώτης Κουλούρης  είχε σπείρει ζουλίτσα. Μια καινοτομία είναι ότι η συγκομιδή των σταχυών δεν γίνεται σε δεμάτια και στη συνέχεια σε Θημωνιές τις οποίες τις πείρε και αυτές ο Καράγιαλλης. Τα στάχυα συλλέγονται σε σακιά. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από αυτή τη γωνιά άσυλο. Ιούνιος 2012.

 

Η έλλειψη αλωνιών, αλόγων και βαλμάδων, αναγκάζει τους παραγωγούς  να επινοήσουν νέους τρόπους αλωνίσματος. Ναι μεν δεν υπάρχουν αγροτικά άλογα, υπάρχουν όμως ίπποι στα αγροτικά αυτοκίνητα. Και αυτούς χρησιμοποιούν. Απλώνουν λοιπόν τα συλλεγμένα, κατά τον θερισμό, σε σακιά στάχυα σε έναν μη συχνοδιάβατο ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Εδώ οι ρόδες των αγροτικών κάνουν τη δουλειά που άλλοτε έκαναν τα πέταλα των αλόγων. Μετά το «αλώνισμα» το στάρι μαζί με το άχυρο τοποθετούνται ξανά στα σακιά και περιμένουν τον κατάλληλο άνεμο για το λίχνισμα.

 

Το λίχνισμα γινόταν στο αλώνι αμέσως μετά την αποχώρηση των αλόγων. Με τα δικριάνια τα ειδικά ξύλινα φτυάρια και την ντορβάκα. Με το δικριάνι πετούσαν το μείγμα στάρι-άχυρο ψηλά και ο άνεμος έπαιρνε το άχυρο και με αυτόν τον τρόπο γινόταν ο διαχωρισμός. Τα φτυάρια τα χρησιμοποιούσαν όταν το άχυρο είχε σχεδόν φύγει και είχαν μείνει οι χονδροί κόμβοι. Με την ντορβάκα, ένα είδος σκούπας, σάρωναν τους τελευταίους κόμβους. Με τα καινούρια  δεδομένα το λίχνισμα γίνεται ως εξής. Το μείγμα τοποθετείτε στο κόσκινο το οποίο ανυψώνεται, αφήνεται να πέσει και ο άνεμος και η ντορβάκα κάνουν τα υπόλοιπα.