Η κτηνοτροφία έχει παραμείνει ο βασικός παράγοντας της οικονομίας της Ρηχιάς.

Η μορφολογία του εδάφους περιορίζει την ποσότητα και ποικιλία των γεωργικών προϊόντων. Απεναντίας τα βουνά και η βλάστηση τους ευνοούν την κτηνοτροφία μικρών ζώων, αιγοπροβάτων. Επειδή όμως ο χώρος είναι περιορισμένος και επειδή μεγάλο μέρος αυτού διατίθετο για την παραγωγή σιτηρών που έπαιζαν και παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στην διατροφή των κατοίκων, η κτηνοτροφία είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα. Και επειδή οι κτηνοτρόφοι (τσοπάνηδες, τσοπαναραίοι) ήταν πολλοί, τα κοπάδια μικρά και τσοπάνηδες φτωχοί. Πολύ φτωχοί. Το εμπόριο των προϊόντων τους σχεδόν ανύπαρκτο. Απλώς έκαναν ανταλλαγή προϊόντων. Τα προϊόντα τους γάλα, σε μικρές ποσότητες και κυρίως τυρί. Το τυρί που παρήγαγαν οι κτηνοτρόφοι της Ρηχιάς ήταν βασικά το τουλουμοτύρι, και σε μικρότερες ποσότητες κεφαλοτύρι και μυτζήθρα. Το τουλουμοτύρι είναι το τυρί που τριμμένο χρησιμοποιείται στις πατροπαράδοτες Γκόγκες. Αυτά βέβαια συνέβαιναν πριν την μετανάστευση και την ερήμωση της υπαίθρου. Σήμερα η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Οι τσοπάνηδες λιγότεροι τα κοπάδια πολύ μεγαλύτερα και τρέφονται με την προσθήκη ζωοτροφών των οποίων η μεταφορά ενισχύεται με την κατασκευή αγροτικών δρόμων. Όλες αυτές οι συνθήκες συντελούν στην αύξηση παραγωγής γάλατος και την διάθεση του στην βιομηχανία. Η παραγωγή τυριού έχει περιοριστεί για οικογενειακή χρήση. Τον μόνο, και πιθανώς τον τελευταίο, παραγωγό τυριού με τον παραδοσιακό τρόπο τον πείσαμε να μας επιτρέψει να φωτογραφήσουμε την διαδικασία αυτή. Αλλά και αυτός ο παραγωγός του οποίου το κοπάδι δεν υπερβαίνει τα 70-80, γίδια και πρόβατα, το τυρί που φτιάχνει το διαθέτει αποκλειστικά στην οικογενειακή του ταβέρνα. ¨Ταβέρνα Χρήστου Λάγγη¨ στη Ρηχιά